കനവൂറും കവിതയീ
കടലാസ്സിൽ കുറിചിട്ടു
കവി ഞാൻ നിൻ കവാടത്തിൽ
കനിവിന്നായ് കാത്തു നില്പൂ

കോട്ട വാതിൽ കടക്കുവാൻ
കാവലാൾക്കു കൈമടക്കിൻ
കിഴിയേകാൻ കഴിവില്ലാ
കാത്തു കാത്തെൻ കാൽകുഴഞ്ഞു

കുറച്ചങ്ങു കിഴക്കായി
കാട്ടുചോലക്കരതന്നിൽ
കെട്ടിയോരാ കുടിൽ മാത്രം
കൈമുതലീ കുചേലന്നു

കാടുതീയിൽ കരിഞ്ഞപ്പോൾ
കായ്കനിയും കിട്ടുകില്ല
കെട്ടിയോളും കിടാത്തരും
കുടിയിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു

കരിയുന്ന കുടലുമായ്
കരഞ്ഞു കാത്തിരിക്കുന്ന
കിടാങ്ങൾക്കു കഞ്ഞിനൽകാൻ
കാലണയെൻ കയ്യിലില്ല

കനകത്തിൻ കരണ്ടിയിൽ
കുറുക്കുപാൽ കൊടുത്തപ്പോൾ
കുടിക്കാതെ കളിക്കും നിൻ
കുമാരനെ കാണ്മു ഞാനും

കണക്കിലെ ക്രിയ ചെയ്യാൻ
കുഴങ്ങുന്ന കാലമന്നെൻ
കമ്മട്ടവും കൈക്കലാക്കി
കുറിച്ചൊരാ കുറുമ്പൻ നീ

കാരമുള്ളു കാ‍ലിലേറ്റു
കരഞ്ഞു നീ കിടന്നപ്പോൾ
കൂട്ടുകാരാ കയ്യിലേന്തി
കാതമെത്ര കടന്നൂ ഞാൻ


കോട്ടതന്റെ കമാനത്തിൽ
കൂടിയെന്നെ കണ്ടുവോ നീ
കണ്ടുവെന്നാൽ കാണാത്തപോൽ
കടന്നങ്ങു കളഞ്ഞൂ നീ

കാര്യമില്ലാ കാത്തുനിന്നാൽ
കൂര പറ്റാൻ കഴിയില്ലാ
കുഴിഞ്ഞൊരെൻ കണ്ണുകളിൽ
കൂരിരുട്ടു കനത്തീടും

കിടാത്തന്മാർ കരയുമ്പോൾ
കേട്ടിരിക്കാൻ കഴിയില്ലാ
കരച്ചിലെൻ കരളിലോ
കുടഞ്ഞീടും കനൽക്കട്ട

കാട്ടരളിക്കായരച്ചു
കുഞ്ഞുവായിൽ കൊടുക്കും ഞാൻ
കാട്ടുമാവിൻ കൊമ്പിലൊന്നിൽ
കുരുക്കിട്ടു കെട്ടിയാടും